Beddua Söylemi

Kadim kültürümüzde iyi dilek esasken bu beddua söylemlerini kullananların motivasyon kaynaklarını tespitte ve anlamakta zorlanıyorum: Tecrube eksikliği, enerjinin bitmesi, tükenmişlik hali, tahammül eşiklerinin düşük olması, narsizm, haklı çıkma arzusu.... söylemlerinde içkin olan duyguların rahmani sonuçları çağrıştırıyor olmaması, dikkatinizi çekiyor mu? Nedir bu haklı çıkma arzusu? Bu arzunun şiddetiyle doğru orantılı, riske girme iştahı? Bunların ego kaynaklı tutumlar olduğu yapanlar görmüyor mu? Elbette biliyor, görüyor: Aşırı tevazunun semirttiği kibirle, "gir bakalım riske!", içtihat değil yaptığın, iftiradan hüküm giyeceksin ahrette.